5 Kasım 2012 Pazartesi

giderek uzaklaşır

Kaldırımlar silerken elvedanı,
Şaraba yatırıp terbiye ediyorum tüm öpücüklerini,
Şehir umursamaz, şehir her zamankinden daha unutkan.
Kırmızı bir duman edasında süzülürken yokluğun bağrımda,
Mavi bir seda oluyorum sensiz kaldığım zamanlarda nükseden yalnızlığımda...

yanımdayken

Bedenin kıyamete arkadaş bir dünya ve benim tüm parmaklarım senin gözlerini taşıyan sokaklarda müzisyen,
Nefesin soyu tükenmiş tüm kuşları bedenimde yeniden doğururken
ve düşerken çocuklar
aglarken anneler..
sen
benle
biraz daha
hep biraz daha sev..

yuvarlanırken boşluklarımıza aklımız duygulara yer kalmaz,
duygulara yer kalmaz gözlerinin baktıgı çocukluklarda.
orası hep küf
orası gürültülü bi kalabalık
orası sensiz..
ve tekrar aynı gün içinde tekrar yuvarlanırken boşluklarımız birbirimize duygulara yer açılır,
sarılır o an ölümsüz bin yıllık agaçlar birbirine kıyametle hala arkadaşız..